...Bir rüya gördüm.


Bu rüya başımdan geçenlere dair anlattığım ne varsa her şeyi özlü bir biçimde anlattı bana. Bu yüzden şöyle düşünüyorum: Beni anlamış olanlara bu rüyanın anlatılması, bu sayfalarda anlatılmış olan herşeyi tazeleyecek, açıklayacak ve özetleyecektir.


İşte şöyleydi rüyam: Kendimi yatakta yatar gördüm. Ne rahat ne de rahatsızlık duyuyordum. Sırt üstü yatıyordum. Ama sonra: "Acaba yatarken kendimi rahat hissediyor muyum?" diye düşünmeye başladım. Kah öyle hissettim ki, bacaklarım rahatsız duruyor, kah yatak kısa, kah bana uygun büyüklükte. İçimde birşeyler rahatsız. Bacaklarımı hareket ettiriyorum ve o anda düşünmeye başlıyorum, nerede ve nasıl diye, ki bu şimdiye kadar hiç aklıma gelmemişti. Yatağımı inceleyince bir de ne göreyim, yatak kenarlarına tutturulmuş, örgülü çapraz kolonlarda yatmıyor muyum. Ayaklarım başka bir kolonda, dizlerim başka bir kolonda, bacaklarım rahat etmiyor. Bilmiyorum nasıl, bu kolonların itilebileceğinden haberdarım. Bir tekmeyle ayaklarımın altındaki en dip kolonu itiyorum ve daha iyi olacağını düşünüyorum. Ama fazla uzağa itmişim, bacaklarımla tekrar yakalamak istiyorum, ama hareketle dizlerimin altındaki öteki kolon da kayıyor ve bacaklarım aşağı sarkıyor. Düzgün yatmak için bütün vücudumu hareket ettiriyorum ve eminim bu, güçlük duymadan başarılacak bir iş. Ama bu hareketle altımdaki öteki kolonlar da kayıyor ve görüyorum ki, hepsini bozmuşum. Büyün vücudum aşağı kayıyor ve sarkıyorum ama ayaklarım yere değmiyor. Sadece sırtımın üst kısmıyla kendimi tutuyorum ve rahatsız oluyorum, hata katlanılmaz derecede rahatsız. O zamana kadar hiç aklıma gelmemiş soru şimdi aklıma geliyor. Kendime soruyorum: Ben neredeyim, neyin üzerinde yatıyorum? Ve çevreme bakıyorum, herşeyden önce de bedenimin sarktığı, - ve hissediyorum- birazdan düşeceği yere bakıyorum. Bakıyorum ki ne göreyim. Çok yüksek bir kule yada tepeye benzer bir yükseklikte değilim yalnız, hiç tasavvur edemeyeceğim yükseklikte bir yerdeyim.


Doğru dürüst söyleyemiyorum bile, aşağılarda o üstünde yüzdüğüm ve beni çeken dipsiz uçurumda neler görüyorum. Kalbim sıkışıyor ve bir titremedir tutuyor beni. Aşağıya bakmak korkunç birşey. Hissediyorum ki, aşağıya bakınca son kolondan kayacağım ve işim bitmiş olacak. Bakmıyorum aşağıya. Ama bakmamak da daha kötü. Çünkü son kolondon koptuğum anda, halimin ne olacağını düşünüyorum. Ve hissediyorum ki, korkudan nasıl da son dayanağı kaybediyor ve yatarak yavaş yavaş durmadan derine kayıyorum. Bir saniye sonra işte düşeceğim.


O zaman aklıma şu fikir geliyor: Bu gerçek olamaz, bu bir rüyadır. Uyanmaya çalışıyorum olmuyor. Ne yapmalı, ne yapmalı? diye sormuyorum kendi kendime. Ve yukarı bakıyorum. Yukarıda da yine bir uçurum var. Bu gökteki uçuruma bakıyorum ve aşağıdaki uçurumu unutmaya çalışıyorum. Aşağıdaki sonsuzluk beni itiyor ve bana dayanak veriyor. Daha önceki gibi, altımda henüz uçuruma kaymamış kolonlarda asılıyım. Asılı olduğumu biliyorum ama yalnız yukarı bakıyorum ve korkum bitiyor. O zaman, rüyada olduğu gibi, bir ses duyuluyor. "Buna dikkat et! İşte bu!" Ve ben durmadan yukarıdaki sonsuzluğa bakıyorum ve rahatladığımı hissediyorum.


Olup biten herşeyi hatırlamaya başlıyorum: Bacaklarımı nasıl hareket ettirdiğimi, nasıl kaydığımı, nasıl korktuğumu ve yukarı bakarak nasıl kendimi korkmaktan kurtardığımı hatırlıyorum. Ve kendi kendime soruyorum: Evet, ya şimdi, hala aynı durumda mı yatıyorum? Ve bakışlarımla bütün bedenimle, bu tutunduğum dayanağın bilincinde oluyorum. Ve görüyorum ki, artık öyle askıda değilim ve düşünüyorum, tersine sapasağlam tutunuyorum. Nasıl tutunuyorum? diye soruyorum kendi kendime. Bakınıyorum, çevreme bakıyorum ve altımda, vücudumun orta yerinde bir kolon var ve ben yukarı bakarken beni tutan da yalnızda bu. O zaman rüyalarda olduğu gibi bu tutunduğum şeyin mekanizması bana son derece doğal anlaşılır ve açık görünüyor, gerçeklikte bu mekanizmanın hiçbir anlamı olmadğı halde. Hatta rüyamda şaşırıyorum, bunu daha önce niye kavrayamadım diye. O anda ortaya çıkıyor ki, başucumda bir sütun var. Bu sütunun sağlamlığına hiç şüphe yok., her ne kadar bu ince sütunun yükseldiği bir taban yoksa da. Bu sütuna sonra yapay, hem basit bir ilmek bağlanmış, eğer insan vücudunun ortası bu ilmeğe rastlayacak şekilde yatar da yukarı kalkarsa, düşmek söz konusu olmuyor. Bütün bunları anladım ve ben sevince ve rahata erdim. Sanki biri bana sesleniyordu: "Bak ve aklında tut!" Ve gözlerimi açtım.




Tolstoy/İtiraflarım/17.Son Bölüm

teşekkürler

İyiki gelmişsin siteye

tşk.ederim.) geldim ve sizlerle bu forumda bişeyler paylaşmaktan çok memnun kaldım=) Muhabbetle...

güzel paylaşım Binbaşı olmuşsun

evt.) çok hızlı yükseliyorum yakında mod olucam inşallah=p

inşallah olursun senin şiirlerine bayıldım

s£rs£ri_@şıK Yazılan:inşallah olursun senin şiirlerine bayıldım